01.01.2013: ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΛΕΓΩ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ

του Άντη Ροδίτη

Δεν σκέφτομαι πάνω στις «επίσημες» γραμμές της καμπάνιας κανενός υποψηφίου προέδρου της Κύπρου, αλλά προσπαθώ να σκέφτομαι ελεύθερα και ανεξάρτητα. Εμπιστεύομαι μάλλον τον Νίκο Αναστασιάδη, διατηρώντας μια δυσπιστία απέναντί του όσον αφορά την «πολιτική» του ιδιότητα σε μια εποχή παρακμής του συστήματος διακυβερνήσεως των νεωτερικών κρατών, τη στιγμή που δεν διαφαίνεται, για την ώρα, διέξοδος ή εναλλακτική επιλογή. Εννοώ, βέβαια, τα κόμματα. Για την ώρα, με όλα τα κακά τους, δεν μπορούμε χωρίς τους, γιατί θα φτάναμε σε δικτατορίες ή προσωποπαγή καθεστώτα. Τέτοιο «προσωποπαγές καθεστώς» υπήρξε εκείνο του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, το οποίο όταν ο ανθυποψήφιός του Τάκης Ευδόκας δοκίμασε να το πολεμήσει το 1968, έφαγε πολύ γιαούρτι κι άλλοι ψηφοφόροι του ξύλο, δεν του επιτράπηκε να μιλήσει από τα ΜΜΕ και τον έβαλαν και στη φυλακή μετά όταν έγραψε άρθρο υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης κι εναντίον του Μακαρίου.

Ο Γιώργος Λιλλήκας υπήρξε οπαδός και θαυμαστής του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και μέχρι σήμερα δεν τον άκουσα να λέει ότι άλλαξε γνώμη. Αντίθετα υπάρχουν οπαδοί του που τον συσχετίζουν και αιματολογικώς (DNA) με τον συγχωριανό του Αρχιεπίσκοπο Μακάριο.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός (ΔΗ.ΣΥ.), το κόμμα που έχει αρχηγό σήμερα τον Νίκο Αναστασιάδη και υποψήφιο για την Προεδρία, ιδρύθηκε το 1976 στο πνεύμα μιας ελληνοκεντρικής, αντιμακαριακής και αντιακελικής αντίληψης του αγώνα των Κυπρίων.

Το ΑΚΕΛ ως κόμμα ιδρύθηκε πολύ πριν, ύβρισε και αποκήρυξε από την πρώτη μέρα με συγκεκριμένες ενέργειες τον απελευθερωτικό, ενωτικό με την Ελλάδα αγώνα της ΕΟΚΑ, μετά ψευδώς είπε ότι μετανόησε, και στη διάρκεια του Αγώνα καλλιεργούσε στους οπαδούς του την αντιπάθεια και την έχθρα για τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ, με αποτέλεσμα να αντιμάχονται αντί να συμπαρατάσσονται και, ακόμα χειρότερα, να προσπαθούν σε διάφορες περιπτώσεις ν’ αποκαλύψουν την ταυτότητα συγκεκριμένων αγωνιστών (να την αποκαλύψουν, βέβαια, προς το συμφέρον των Άγγλων) με αποτέλεσμα η ΕΟΚΑ να φτάσει και σε εκτελέσεις προδοτών.

Επειδή ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος (ορκισμένος και διορισμένος αρχηγός του αγώνα της ΕΟΚΑ) αποδεικνύεται σήμερα με στοιχεία, έγγραφα και μαρτυρίες ότι δεν επιθυμούσε ακριβώς την Ένωση με την Ελλάδα, βρήκε σταθερό σύμμαχο από το 1959 το ΑΚΕΛ στον «αγώνα» και στις απόψεις του, που προβάλλονται ακόμα και σήμερα από το ΑΚΕΛ, το οποίο μιλά πάντα για Εκείνον με λατρεία και  θαυμασμό ως ένα από τα πρότυπά του.

Ο σημερινός υποψήφιος για την Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας Γιώργος Λιλλήκας υπήρξε σταθερός συνεργάτης για πολλά χρόνια και αργότερα βουλευτής του ΑΚΕΛ, υποστηρικτής επίσης του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και των «ιδεών» του.

Στην ομιλία της η Ειρήνη Μάντολες εξέφρασε το δίκαιο της παράπονο – παράπονο κάθε Έλληνα Κυπρίου – ότι οι Τ/κύπριοι απολαμβάνουν όλα τα ωφελήματα του πολίτη της Κυπριακής Δημοκρατίας όχι μόνο χωρίς να μετέχουν στις αντίστοιχες υποχρεώσεις προς το κράτος αλλά και ως καταχραστές των ελληνικών περιουσιών που άρπαξε με τη βία ο τουρκικός στρατός. Μέγας, όμως, και πρώτος υποστηρικτής αυτής της ευνοϊκής μεταχείρισης προς τους Τ/κυπρίους υπήρξε και εξακολουθεί να είναι το ΑΚΕΛ, ενώ ο ΔΗ.ΣΥ. ζήτησε επιτέλους την κατάργηση αυτών των γελοίων, απαράδεκτων και αδικαιολόγητων παροχών.

Θυμίζω στους νεαρότερους ότι τη «διεθνιστική» και προχωρημένη δήθεν ιδέα των Τούρκων ως «αδελφών» μας, την προωθούσε το ακελικομακαριακό κατεστημένο από πριν και από το 1968 ως… αποστομωτική απάντηση σε μας τους «απροόδευτους», πιστούς στο ελληνικό μέλλον της Κύπρου, ενωτικούς. Τώρα, η Ειρήνη, απευθύνεται στον… πρώην βουλευτή  του ΑΚΕΛ για να μας απαλλάξει από την αδικία που το κόμμα του έφερε συντασσόμενο με την τυφλή, αντιδυτική, ανθελληνική και ανθενωτική πολιτική του Μακαρίου! Μέσα στη σύγχυσή της η Ειρήνη, που δεν είναι δική της αλλά όλων εκείνων που την παραπληροφορούν και την συμπαρασύρουν, εμπιστεύεται, λέει, τον Γ. Λ. γιατί είχε δάσκαλό του τον… Τάσσο Παπαδόπουλο!

Με την άνοδό του στην εξουσία ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τη στήριξη του ΑΚΕΛ το 2003, μακαριακός και κρυπτο-ακελικός υποστηρικτής της «απεξάρτησης» της Κύπρου από την Ελλάδα, προχώρησε αμέσως, στον διορισμό της περιβόητης Επιτροπής Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης. Ανάμεσα στις πολλές «ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις» που πρότεινε η Επιτροπή είναι και η συγκρότηση ομάδας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων επιστημόνων με στόχο την αναθεώρηση των βιβλίων ιστορίας της Κύπρου. Ένα από τα προβλήματα στο κτίσιμο τού μέλλοντος της «νέας Κύπρου» ή «ευρωκυπριακής πολιτείας», η Επιτροπή βρήκε  να είναι ο «εθνοδυισμός», τον οποίο προτείνει να εξαλείψει με την κατάργηση του εκπαιδευτικού διαχωρισμού των δύο κοινοτήτων! Θα έφτιαχνε, δηλαδή, κοινή ελληνοτουρκική παιδεία!

Μέσα σε αυτό το αλαλούμ σύγχυσης αλλοπρόσαλλων ιδεολογιών και ιδεολογημάτων ανακατεμένων με προσωπικά συμφέροντα και μωροφιλοδοξίες, έβαλαν την Ειρήνη Μάντολες, αναξιοπαθέστατο θύμα τής ανθελληνικής κυπραίικης πολιτικής ανικανότητας να διαχειριστεί τα γνήσια όνειρα του κυπριακού ελληνισμού, να συνδέσει ακόμα και την προδοσία εναντίον του Γρηγόρη Αυξεντίου με την εκλογή ενός ακόμα ακελικού στην Προεδρία της Κ.Δ.!

Πόσο ακριβώς εννοούσε το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν ο Τάσσος Παπαδόπουλος ως απλώς ευκαιρία παραμονής του στην εξουσία γίνεται φανερό από τη διαχείριση που έκαμε του ΟΧΙ, όπως σαφέστατα την εκθέτει στο άρθρο του ο έγκυρος πολιτικός αναλυτής Χρήστος Ιακώβου, που παραθέτω ξανά στη συνέχεια για όσους δεν είχαν την ευκαιρία μέχρι στιγμής να το διαβάσουν.

Γνωρίζουν, βέβαια, όλοι – κι ας υποδύονται άλλα – ότι χρωστούμε στον Τάσσο, τον «δάσκαλο» του Γιώργου Λιλλήκα, την πενταετή καταστροφική ακελική Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας 2008-20013.

Εδώ υπάρχει από τη μια η χρονολογημένη διεθνιστική ιδεολογία του ΑΚΕΛ που θέλει τους Τούρκους «αδελφούς» μας και προς τούτο πολέμησε την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα ως… εθνικιστική, οπισθοδρομική και… ασύμφορη λόξα και «ασθένεια»!! Με την ιδεολογία αυτή δεν είχαν κανένα δισταγμό να συνεργαστούν οι «υπέρμετρες φιλοδοξίες και τα εξωφρενικά ποσά», από το 1960 και εντεύθεν με αποτέλεσμα να φτάσουμε στα σημερινά χάλια όχι μόνο η Κύπρος αλλά πιθανότατα, ως αποτέλεσμα της ίδιας συμπεριφοράς έφτασε και η ίδια η Ελλάδα στην καταστροφή. Μια τής παρέας τού Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, Τάσσου, Λιλλήκα και πολλών άλλων ήταν και η αφελεστάτη θεολόγος καθηγήτρια Ουρανία Κοκκίνου η οποία το 1976 ζήτησε με εγκύκλιό της ως διευθύντρια σχολείου μέσης εκπαίδευσης την κατάργηση της ελληνικής σημαίας στην Κύπρο γιατί, λέει, αποτελεί …εθνικιστικό πολεμικό σύμβολο!!

Αυτού του είδους η «ιδεολογική» σαλάτα εμφανίζεται σήμερα ξανά ως… σωτήρια για την Κύπρο και τρέχουν πίσω της, οι διάφοροι αφελείς, οι απληροφόρητοι, οι αμνήμονες και βεβαίως οι φιλόδοξοι και τα επερχόμενα εξωφρενικά ποσά.

Από την άλλη υπάρχει ο Δημοκρατικός Συναγερμός που ναι μεν παρέλαβε στην πορεία του και νεοκυπρίους και άλλους άσχετους με το πνεύμα αντίστασης κατά της ακελικομακαριακής θεομηνίας, είναι όμως κόμμα οργανωμένο και ελεγχόμενο από μέσα και από έξω από τους ψηφοφόρους και τους οπαδούς του, και δεν είναι, βέβαια, ένα σκέτο ανεμόμυλον πρόσωπο που Κύριος οίδε σε τι μπορεί να εξελιχθεί αν περάσει την προεδρική εξουσία στα χέρια, έχοντας μακαριοακελικές καταβολές! Η καρδιά του ΔΗ.ΣΥ. είναι λαϊκή αγροτική και αστική ελληνική, αντιμετωπίζει τα προβλήματα με συλλογικότητα και υπευθυνότητα, βάσει του κινδύνου που το κάθε ένα εμπεριέχει ασχέτως πολιτικού κόστους, και όχι βάσει λαϊκίστικων, εξουσιαστικών, προσωπικά συμφεροντολογικών επιδιώξεων.

Δεδομένου ότι οι δυνάμεις που τον συγκροτούν, βάσει της ιστορικής αναγκαιότητας που οδήγησαν στην ίδρυσή του, έχουν σταθερή ταυτότητα και παραδόσεις, δεν παρασύρονται και δεν διασκορπίζονται εδώ κι εκεί, στο έλεος πομφόλυγων και ξεκάθαρα ψευδών διακηρύξεων περί «εξαναγκασμού» της Τουρκίας να παραχωρήσει λύση – όπως τη θέλουμε εμείς – που θα παρέδιδε ξανά την κυριαρχία του νησιού σε μάς, την ελληνική κοινότητα, όπως ήταν πριν την εισβολή του 1974. 

Σε αντίθεση με το ΑΚΕΛ, που ανέθρεψε τον Γιώργο Λιλλήκα και τον προίκισε με «πολιτικό» σχήμα, ο ΔΗ.ΣΥ. είναι εθνικό και όχι «διεθνιστικό» κόμμα ώστε να κατευθύνεται από ιδεολογήματα και το κομματικό συμφέρον αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα το εθνικό. Κι επειδή ακριβώς πρωτίστως νοιάζεται για το εθνικό συμφέρον, που ποτέ δεν εξυπηρετείται χωρίς την ενότητα του λαού – ο διχασμός υπήρξε πάντα η δύναμη που κρατούσε το ΑΚΕΛ στη ζωή – χωρίς απολύτως καμιά καθυστέρηση ο Πρόεδρός του το 2004 αποδέχτηκε τη λαϊκή ετυμηγορία του ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν ως τελεσίδικη και αμετάκλητη, τη στιγμή που ο ίδιος είχε πιστέψει ότι υπό τις συνθήκες αποτελούσε υποφερτή λύση. Ξεκαθάρισε προφορικά και γραπτώς ότι δεν τίθεται πλέον θέμα επαναδιαπραγμάτευσης οποιασδήποτε μορφής εκείνου του σχεδίου.

Η προσωπική μου αντίληψη είναι ότι κανένα σχέδιο δεν μπορεί να «λύσει» δίκαια το Κυπριακό σήμερα ή αύριο, όπως έχουν τα πράγματα. Βρισκόμαστε σε ένα φοβερό, θανάσιμο αδιέξοδο (που τώρα έγινε και οικονομικό), όπου οδηγηθήκαμε από εκείνες τις λανθασμένες πολιτικές και προσωπικές φιλοδοξίες που επανέρχονται σήμερα ή επιμένουν να παρουσιάζονται και σήμερα ως σωτήριες, παρασύροντας ανθρώπους με τις αγνότερες των προθέσεων. 

 

Add comment


Security code
Refresh

14.09.2017: Ο ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΣΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ (ΠΗΓΗ: ΤasTV/Πέλλα)
27.09.2017: Ο Καθηγ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΓΙΑΛΛΟΥΡΙΔΗΣ ΣΤΟΝ ΣΚΑΙ
You are here: Home Άρθρα ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ Κυπριακό 01.01.2013: ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΛΕΓΩ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ