23.04.2017: ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΔΕΞΙΑ...

του Δαμιανού Βασιλειάδη*

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος, είναι να διαγράψεις τη μνήμη του. Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του. Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα ιστορία. Δε θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν. Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του θα το ξεχάσει ακόμη πιο γρήγορα».  Στόχος λοιπόν κάθε αντισυστημικής ιδεολογίας με συνέπεια και συνέχεια, και συνεπώς και του ΣΥΡΙΖΑ, είναι να καταργήσει το έθνος - κράτος. Τέτοιες απόψεις δεν είναι οι μοναδικές στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, όπως δεν είναι γενικά μοναδικές και δεν ανήκουν μόνο στην Αριστερά, γιατί το ίδιο πρεσβεύει σε μεγαλύτερο βαθμό και με μεγαλύτερη συνέπεια και η δεξιά...

 Αυτό διαφαίνεται μάλιστα από δηλώσεις δύο πρώην πρωθυπουργών, και συγκεκριμένα του Κωνσταντίνου Σημίτη και του Γιώργου Παπανδρέου, και όχι κάποιων θεωρητικών διανοητών. Υπάρχει δηλαδή απόλυτη ταύτιση απόψεων. Ο εθνομηδενιστικός λόγος της «εκσυγχρονιστικής δεξιάς», κυρίως στην μετά Ανδρέα Παπανδρέου εποχή, και της αναθεωρητικής Αριστεράς ταυτίζονται απόλυτα. Απλώς διαφέρουν ποιοτικά και αναλογικά.

Ας δούμε τι λέει π.χ. ο Κώστας Σημίτης για την συγκεκριμένη περίπτωση: «Η πολιτική μας είναι να ενισχύσουμε με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο την αδιαφορία απέναντι σ’ εξελίξεις με ιδεολογικό προσανατολισμό, μια χωρίς απήχηση ελληνική χριστιανική παράδοση. Να εμποδίσουμε και ν’ αποτρέψουμε με κάθε κόστος την προσήλωση στην ιδέα του έθνους και στη χριστιανική παράδοση, που αποδυναμώνει και εγκυμονεί κινδύνους σε μία σύγχρονη παρουσία, που πρέπει να έχει η Ελλάδα».

Ο «εθνικός προσανατολισμός» του Κώστα Σημίτη και «η εθνική ιδεολογία» της Νέας Τάξης είναι ένα και το αυτό πράγμα.  Γι’ αυτό ο Κώστας Σημίτης μιλάει πολλές φορές για «εθνικιστικό λαϊκισμό». Σ’ όλα αυτά προστίθεται ο κοσμοπολίτικος «πολυπολιτισμός», τον οποίο επικαλείται ο διάδοχος του με το «δαχτυλίδι» Γιώργος Παπανδρέου, που ο «πολυπολιτισμός», τον οποίο ήθελε «δια  της βίας» να προωθήσει στην Ελλάδα στην απολυτότητά του, είναι ανώτερος σε ένταση και περιεχόμενο απ’ αυτόν που προωθεί η Αριστερά.  Στο πνεύμα αυτό φυσικά δεν παίζει απολύτως κανένα ρόλο, αν τη δημόσια και ιδιωτική περιουσία της Ελλάδας την αγοράσει η Τουρκία ή οποιαδήποτε άλλη χώρα, έστω κι αν επιβουλεύεται την εθνική και εδαφική της κυριαρχία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η δήλωση του παγκοσμιοποιημένου υπουργού Οικονομίας της τρικομματικής κυβέρνησης, στην οποία μετέχει και η «Δημοκρατική Αριστερά», σαρξ εκ της σαρκός του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος σε συνέντευξή του στο γνωστό αμερικανικό δίκτυο CNN και σε ερώτηση δημοσιογράφου, αν η Ελλάδα θα είχε πρόβλημα να πουλήσει τομείς της χώρας του στην Τουρκία, απάντησε ότι κατά την άποψή του δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. 

Αν συγκρίνουμε τις τοποθετήσεις αυτές θα διαπιστώσουμε ότι τόσο ο Κώστας Σημίτης, όσο και ο Γιώργος Παπανδρέου του μεταλλαγμένου ΠΑΣΟΚ, όσο και η ελληνική τρόικα του Αντώνη Σαμαρά, Ευάγγελου Βενιζέλου και Φώτη Κουβέλη, στο θέμα της «αποδόμησης της εθνικής ιδεολογίας», είναι πολύ πιο σκληροί και αποτελεσματικοί. Μάλιστα ο πρώτος είναι απόλυτος, όταν λέει «με κάθε κόστος». Αυτό ούτε η Αριστερά, όπου σταθεί και όπου βρεθεί, τολμά να το  ισχυριστεί, παρ’ όλο τον εθνοαποδομητικό της λόγο και ρόλο.

Ο Γιώργος Παπανδρέου ήθελε  κατ’ εντολή των Αμερικανών - κι αυτό ας το βάλουμε καλά στο μυαλό μας -, να φτιάξει όχι μόνο μια πολυπολιτισμική Ελλάδα, όπως του καταμαρτυρεί ο Κώστας Σκανδαλίδης και άλλοι, αλλά μια προγραμματισμένα πολυφυλετική, πολυεθνική, πολυθρησκευτική χώρα με ανοιχτά σύνορα. Ώστε να την διαλύσει, όπως διατείνεται με μια πρόσφατη ομολογία του ο Δημήτρης Παξινός, καταξιωμένος πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου. Σε μια επίσκεψή αντιπροσωπείας του ΣΔΑ στην πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβία, άκουσε από το στόμα του ομολόγου του Γιουγκοσλάβου το εξής αποκαλυπτικό:  “Οι συμφωνίες διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας υπήρχαν και περίμεναν την ώρα. Υπάρχουν όμως και για εσάς!”. Σήμερα οι εξελίξεις στην Ελλάδα και την ευρύτερη περιοχή, μόνο ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας δεν το κάνουν να ακούγεται.

Άραγε η Αριστερά είναι παγερά αδιάφορη για όλα αυτά; Μόνο η «ταξική πάλη» έχει σημασία; Και ποια ταξική πάλη κάτω από τις σημερινές συνθήκες της ιδιόμορφης κατοχής της πατρίδας μας από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα της Δύσης; Πώς θα κάνει ταξική πάλη, όταν θα έχει κατακρεουργηθεί εδαφικά η χώρα, κι όταν αποδυναμωθεί παντελώς σε όλα τα επίπεδα: Πώς θα κάνει ταξική πάλη, όταν θα έχει διαλυθεί ο συνεκτικός ιστός της κοινωνίας; Όταν δεν θα υφίσταται πια Ελλάδα, αλλά ένας παγκοσμιοποιημένος πολυπολιτισμικός αχταρμάς; Με ποιους εν πάση περιπτώσει θα κάνει ταξικό αγώνα; Μήπως με τους Ισλαμιστές λαθρομετανάστες, που το μόνο που ξέρουν και αναγνωρίζουν είναι η Σαρία; Με ποια εργατική τάξη θα κάνει την ταξική πάλη; Με τους βολεμένους του δημόσιου τομέα, τους οποίους εκπροσωπεί; Τι θα απογίνουν τα φτωχά λαϊκά στρώματα, που γίνονται έρμαιο εκμετάλλευσης από τη Χρυσή Αυγή;

H αποδόμηση του εθνικού κράτους, κυρίαρχη σήμερα ιδεολογία της άρχουσας τάξης, προκειμένου να εντάξει σε έναν παγκοσμιοποιημένο πολτό, ως παγκόσμια διακυβέρνηση, όλες τις κοινωνίες και να χρησιμοποιήσει τα μέλη τους όχι ως πολίτες αλλά ως πληθυσμός, μια καινούργια έννοια της πολυπολιτισμικής Αριστεροδεξιάς, είναι ο κοινός παρανομαστής της δεξιάς και της Αριστεράς στην Ελλάδα. Καθένας μόνος του, παγκόσμιος καταναλωτής με την ιδιότητα του «πολίτη του κόσμου». 

Έτσι η Αριστερά κατά βάση ταυτίστηκε με την παγκοσμιοποίηση και την Νέα Τάξη. 

Όλα αυτά δημιουργούν δικαιολογημένα σύγχυση, έτσι ώστε να αναρωτιέται κανείς, για το ποια είναι η πραγματική ιδεολογία του ΣΥΡΙΖΑ και αν υπάρχει κάποια επίσημη ιδεολογία που τον τοποθετεί σε έναν ιδεολογικό χώρο ή είναι ένας «αχταρμάς» ιδεολογιών και ο καθένας και η κάθε συνιστώσα διαλέγει εκείνο που της συμφέρει. Διατηρεί ή έχει αποβάλει ο ΣΥΡΙΖΑ τον εαμικό πατριωτισμό, τον οποίο πια ταυτίζει σκόπιμα ή από πεποίθηση με τον εθνικισμό, θεωρώντας ότι αποτελούσε μια σταλινική παρέκκλιση από την μαρξιστική ιδεολογία η οποία, κατά την επικρατούσα άποψη στις γραμμές του και στον σκληρό πυρήνα του, είναι ενάντια στην πατρίδα και τον πατριωτισμό, σύμφωνα με την γνωστή ρήση του Μαρξ ότι «οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα» και συνεπώς «δεν μπορείς να τους πάρεις αυτό που δεν έχουν»; 

Είναι κόμμα μαρξιστικό, λενινιστικό, μαρξιστικό -λενινιστικό, τροτσκιστικό, μαοϊκό, νεοφιλελεύθερο αναρχοαυτόνομο, αμεσοδημοκρατικό; Τι απ’ όλα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ; Είναι όλα μαζί και τίποτε ιδιαιτέρως; Αν ισχύουν όλα αυτά και τα θεωρεί κατηγορίες, γιατί δεν αποσαφηνίζει την ιδεολογία του μέσα από ένα δεσμευτικό συνέδριο, για να μη δημιουργούνται παρεξηγήσεις και παρερμηνείες; Ή κι αν δημιουργούνται προβλήματα στο θέμα αυτό από κάποιους καλοθελητές, να υπάρχει τουλάχιστον ως κριτήριο ή ιδεολογική αρχή, που δεσμεύει τα μέλη του;  

Υπάρχουν πολλές ενδείξεις από στελέχη της Αριστεράς που είναι αναφανδόν κατά του έθνους-κράτους μάλιστα με ακραίες θέσεις, που φτάνουν τα όρια της διανοητικής παράκρουσης. Μπορεί ορισμένοι να με κατηγορήσουν, αν όχι για αναλήθειες, αλλά σίγουρα για υπερβολές. Η πραγματικότητα όμως θα τους διαψεύσει. Μια τέτοια περίπτωση είναι αυτή του Ηλία Ιωακείμογλου, μέλους της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού «Θέσεις», του οποίου διευθυντής είναι ο Γιάννης Μηλιός, βουλευτής και εξέχων στέλεχος του ιδεολογικού μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑ. 

Οι απόψεις του Ιωακείμογλου, καθώς φαίνεται, δεν είναι μειοψηφικές στις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ. Λέει ο ανωτέρω σ’ ένα άρθρο του τα εξής εξωφρενικά, αυτονόητα ωστόσο για τον ίδιο και τους ομοϊδεάτες του: «Όσοι ασφυκτιούν από το πάρτι του εθνικισμού στην πολιτική σκηνή, στις οθόνες της τηλεόρασης και στην καθημερινή ζωή, όσοι δεν πανηγυρίζουν με την νίκη της εθνικής Ελλάδος, όσοι δεν συγκινούνται με την έπαρση της σημαίας και τις νίκες των Ελλήνων αθλητών, όσοι νιώθουν άβολα ή αδιάφορα, όταν ακούν τις διηγήσεις πατριωτισμού, των αγωνιστών του ΕΑΜ, τα νεκρόφιλα τραγούδια του Θεοδωράκη και την ποίηση του Ελύτη, όσοι είναι έτοιμοι να επανεξετάσουν την πατριωτική ιστορία του ΕΑΜ σε βάρος του, όσοι δεν υποκλίνονται στον σημερινό πατριωτισμό των υποτελών κοινωνικών τάξεων, όσοι καίνε τις ελληνικές σημαίες και όσοι δεν τις καίνε, αλλά χαίρονται γι’ αυτό, όσοι δεν πιστεύουν ότι η Ελλάδα “είναι η ομορφότερη χώρα του κόσμου”, όσοι γελούν με το μύθο της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού, όσοι δεν λυπήθηκαν για τον βανδαλισμό του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη, όσοι σιχαίνονται τις παρελάσεις και τις εθνικές εορτές...».  

Είμαστε υποχρεωμένοι να αναρωτηθούμε σε τι βαθμό και μέγεθος λειτουργούν στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ τέτοιες ή παρόμοιες «ρηξικέλευθες, υπερεπαναστατικές» ιδέες! 

Μόνο ένας Κίσινγκερ θα μπορούσε «ασθμαίνων» να εκφράσει τέτοιες θέσεις.

Πρόκειται για το κομμάτι εκείνο των Αριστερών και της Αριστεράς που το μόνο που το απασχολεί είναι η αποδόμηση του εθνικού κράτους...

 

* Εκπαιδευτικός, συγγραφέας

Add comment


Security code
Refresh

14.09.2017: Ο ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΣΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ (ΠΗΓΗ: ΤasTV/Πέλλα)
27.09.2017: Ο Καθηγ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΓΙΑΛΛΟΥΡΙΔΗΣ ΣΤΟΝ ΣΚΑΙ
You are here: Home Άρθρα ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ Ελλάδα 23.04.2017: ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΔΕΞΙΑ...